گل پسرم پارسا

عزیز دلم سلام الان که این مطلب رو می نویسم شما مطابق معمول سرگرم شیطنت هستی و دائم مودمو خاموش میکنی.. و منم در بین خرابکاری های شما تصمیم گرفتم چند خطی برات به یادگار بنویسم... گل پسری در این 1 ماه اخیر که من سخت سرگرم مطالعه برای مصاحبه دکترا بودم زحمت مراقبت از شما به دوش مامانی و بابایی بود و هر روز تا شب می رفتی خونه شون و خوش میگذروندی (که اینجا لازم میدونم بخاطر زحماتشون  و توجهشون به شما ازشون تشکر کنم) من برای مصاحبه به دانشگاه های اهواز و زنجان و بیرجند و کرمان و زاهدان معرفی شده بودم که ترجیح دادم فقط به بیرجند و زاهدان برم.. جمعه هفته قبل هم من و شما  به همراه مامانی و بابایی و دایی فرامرز(دایی من) ...

                                                                                                                               &n...

                                                                                                                           &nbs...

                                                                                                                    &nbs...

تو که مهربانی را گسترده می ساختی و انسانیت را ستایش می کردی... هیچ کس چون تو سرود زیبای یاری رساندن بر قله های رفیع عشق را بی هیچ ادعا و چشم داشتی فریاد نمی کرد .... و آنگاه که باید یاری می شدی هیچ کس را یارای یاری رساندن به تو نبود... و اینک چه مظلومانه پس از تحمل سال ها درد و رنج و بیماری از میان ما پر کشیدی....                                               روحت قرین رحمت الهی  &nbs...

                                                                                                                                      ...

فرزندم:   بهار ثانیه به ثانیه می آید. به یاد داشته باش اینجا کسی هست که به اندازه تمام شکوفه های بهاری برایت آرزوهای خوب دارد...                   دعای من برای تو : دعا میکنم هیچ گاه چشم های زیبایت را در انحصار قطرات اشک نبینم                                                                    ...